ในหนังสือ ปรัชญาชีวิต ตอนที่พูดถึง ความรัก มีข้อความว่า
เมื่อความรักร้องเรียกเธอ จงตามมันไป
แม้ว่าทางของมันนั้น จะขรุขระและชันเพียงไร
และเมื่อปีกของมันโอบรอบกายเธอ จงยอมทน
แม้ว่าหนามแหลมอันซ่อนอยู่ในปีกนั้นจะเสียดแทงเธอ
และเมื่อมันพูดกับเธอ จงเชื่อตาม
แม้ว่าเสียงของมันจะทำลายความฝันของเธอ
ดังลมเหนือพัดกระหน่ำสวนดอกไม้ให้แหลกลาญไปฉะนั้น
เพราะแม้ขณะความรักสวมมงกุฏให้เธอ มันก็จะตรึงกางเขนเธอ
และขณะที่มันให้ความเติมโตแก่เธอนั้นมันก็จะริดรอนเธอด้วย
แม้ขณะเมื่อมันไต่ขึ้นไปสู่ยอดสูง และลูบไล้กิ่งก้านอันแกว่งไกวในแสงอรุณ
แต่มันก็จะหยั่งลงสู่รากลึก และเขย่าถอนตรงที่ยึดมั่นอยู่กับดินด้วย
ความรัก จะรวบรวมเธอเข้าดังฝักข้าวโพด
มันจะแกะเธอออกจนเปลือยเปล่า
แล้วมันจะล่อนเพื่อให้เธอหลุดจากเปลือก
มันจะบดเธอจนเป็นผงขาว
แล้วก็จะขยำจนเธออ่อนเปียก
แล้วมันจะนำเธอเข้าสู่ไฟอันศักดิ์สิทธ์ของมัน เพื่อว่า
เธอจะได้กลายเป็นอาหารทิพย์ของพระเป็นเจ้า
ความรักจะกระทำสิ่งทั้งหมดนี้แก่เธอ เพื่อว่าเธอจะได้หยั่งรู้ความลับของดวงใจเธอ
และด้วยความรู้นั้น เธอก็จะได้เป็นส่วนหนึ่งของดวงใจแห่งชีวิตอมตะ
แต่ถ้าหากด้วยความกลัว เธอมุ่งแต่แสวงหาความสงบสุขและความสำราญจากความรัก
ก็จะเผ็นการดีกว่าที่เธอควรจะปกคลุมความเปลือยเปล่าของตนและหลีกหนีออกไปเสียจากลานบด
ไปสู่โลกอันไร้ฤดูกาล ซึ่งเธอจะหัวเราะก็ไม่เต็มที่ และจะร้องไห้ก็ไม่เต็มที่
ความรัก ไม่ให้สิ่งอื่นใดนอกจากตนเอง
ความรัก ไม่รับเอาสิ่งใด นอกจากตนเอง
ความรัก ไม่ครอบครองและไม่ยอมถูกครอบครอง
เพราะความรักนั้น เพียงพอแล้วสำหรับตอบความรัก
เมื่อเธอรัก อย่าได้กล่าวว่า พระเป็นเจ้าจะอยู่ในดวงใจเรา แต่ควรพูดว่า เราอยู่ในดวงใจพระผู้เป็นเจ้า
และอย่าได้คิดว่าเธอสามารถนำทางแห่งความรักได้
เพราะถ้าความรักพบว่า เธอมีคุณค่าพอแล้ว ก็จะเป็นผู้นำทางแก่เธอเอง
ความรัก ไม่มีความปรารถนาสิ่งใด นอกจากจะทำตนเองให้สมบูรณ์
แต่ถ้าหากเธอรัก และจำต้องมีความปรารถนา ก็ขอให้ความปรารถนาของเธอเป็น ดังนี้
เพื่อจะละลายและไหลดังธารน้ำ ซึ่งส่งเสียงเพลงกล่อมราตรี
เพื่อจะเรียนรู้ความปวดร้าว อันเกิดแต่ความอ่อนโยนละมุนละไมเกินไป
เพื่อจะต้องบาดเจ็บ ด้วยความเข้าใจในความรักของตนเอง
เพื่อจะยอมให้เลือดหลั่งไหล ด้วยความเต็มใจ และปราโมทย์
เพื่อจะตื่นขึ้น ณ รุ่งอรุณ ด้วยดวงใจอันปีติและขอบคุณความรักอีกวันหนึ่ง
เพื่อจะหยุดพัก ณ ยามเที่ยงและเพ่งพินิจความสุขซาบซึ้ง ของความรัก
เพื่อจะกลับบ้าน ณ ยามพลบค่ำ ด้วยความรู้สึกสำนึกคุณ
และเพื่อจะหลับไปพร้อมกับคำสวดมนต์ ภาวนา สำหรับคนรักในดวงใจ และเพลงสรรเสริญบนริมฝีปากของเธอ
มันโตพอที่จะคิดอะไรได้
อีกอย่าง เขาตัดสินใจเขาเอง เราเตือนแล้ว ก็จบเนอะ
ว่างๆจาเอาของไปให้เด้อๆๆๆ